Met knikkende knieën stuurde ik mijn manuscript op. Daarna begon het wachten. Zes weken later ging de telefoon. Een enthousiaste dame van Bookscout vertelde dat mijn verhaal haar had gegrepen. Maar er was ook een harde waarheid: als boek voldeed het op vrijwel geen enkele manier aan de eisen. Mijn hart zonk even. Een professioneel herschreven manuscript kon ik niet betalen. Gelukkig bleef het daar niet bij. Via hun online omgeving kreeg ik een lange lijst met verbeterpunten. Dialogen tussen enkele aanhalingstekens, meer witruimte, hoofdstukken anders indelen… De lijst was langer dan een A4. Het voelde als een enorme uitdaging. Maar tussen alle opmerkingen stond één boodschap die mij overeind hield: ze zagen potentie in mijn verhaal. Dat was mijn motivatie om niet op te geven. Ik ben ze eeuwig dankbaar.Boekscout.nl

Een manuscript schrijven is één ding. Er een uitgever voor vinden is een heel ander verhaal. Al snel ontdekte ik hoe moeilijk die wereld is. Manuscripten verdwijnen vaak op een stapel, worden nooit gelezen en de boekenmarkt is overvol. De echt grote huizen nemen niet eens een manuscript aan. Toch bleef ik zoeken. Tot ik Bookscout tegenkwam. Zij boden iets wat voor een beginnende schrijver van onschatbare waarde is.  Ze waren bereid de eerste dertig pagina's écht te lezen en eerlijke feedback te geven. Geen loze beloftes, maar echt goede feedback.  Soms is dat alles wat je nodig hebt. Iemand die jouw verhaal wél wil lezen.

Langzaam ontstond er een verhaal dat steeds groter werd. Al snel wist ik één ding zeker: ik wilde de lezer meenemen van het heden naar het verleden. Hoe dat verhaal precies zou lopen? Dat ontdekte ik al schrijvend. Het bijzondere is dat ik nog nooit eerder een verhaal had geschreven. Ik had geen opleiding gevolgd en geen ervaring als schrijver. Toch klapte ik mijn laptop open en begon. Gewoon, omdat het verhaal verteld wilde worden. Dagen werden nachten en nachten werden dagen. Ik schreef en bleef schrijven. Drie maanden later keek ik naar 160 pagina's vol woorden, personages en gebeurtenissen. Mijn eerste manuscript was geboren. Soms begint iets groots met één gedachte die weigert te verdwijnen.

Soms sla je een tijdschrift open en lees je gedachteloos een artikel. En soms gebeurt er iets anders. Dan raakt een verhaal je zó diep dat je de pagina nog een keer leest. Dat overkwam mij toen ik een artikel las over narcistische karaktereigenschappen. Hoe herken je eigenlijk een narcist? En waar ligt de grens? Want eerlijk is eerlijk: iedereen heeft weleens een vleugje narcisme in zich. Zelfvertrouwen, erkenning willen of trots zijn op jezelf is heel menselijk. Maar wanneer slaat dat om in gedrag dat een ander beschadigt? Terwijl ik verder las, kwam ik bij de verhalen van mensen die jarenlang een relatie hadden gehad met een narcist. Hun woorden raakten me recht in mijn hart. Het langzaam kwijtraken van jezelf. Altijd twijfelen aan je eigen gevoel. Leven op eieren. Jezelf steeds kleiner maken om de ander tevreden te houden. Het waren verhalen die me stil maakten. Ik sloeg het tijdschrift dicht, maar het onderwerp liet me niet los. Soms is één artikel genoeg om je anders naar mensen, relaties en misschien zelfs naar jezelf te laten kijken. Wekenlang heb ik research gedaan en verhalen gelezen over mensen met die aandoen en hun slachtoffers. Tot ik bij een verhaal kwam over een jong gezin die van buiten het perfecte plaatje leken.  Zij heeft uit angst voor haar man, de kinderen meegenomen naar het buitenland. Waarom zou dat Thailand niet kunnen zijn. 

Soms vind je iets terug waarvan je niet eens wist dat je het kwijt was. In 2023 was ik aan het opruimen toen ik een stapel oude foto's tegenkwam. Tussen de vergeelde afdrukken zag ik ineens beelden van mijn reis naar Thailand. Zodra ik de eerste foto in mijn handen had, was ik weer terug. Niet in mijn woonkamer, maar op de bruisende straten van Bangkok, tussen de kleurrijke markten, de indrukwekkende tempels en de vriendelijke glimlach van de mensen die ik daar ontmoette. Foto na foto nam me mee terug in de tijd. Ik herinnerde me niet alleen de plekken, maar ook de gevoelens. De vrijheid. De spanning van het onbekende. De rust die ik soms onverwachts vond. Ik betrapte mezelf erop dat ik minutenlang naar een foto zat te staren, terwijl mijn gedachten afdwaalden naar alles wat ik daar had beleefd. Het voelde alsof die foto's me iets wilden vertellen. En toen kwam ineens die ene vraag in me op: