Soms vind je iets terug waarvan je niet eens wist dat je het kwijt was. In 2023 was ik aan het opruimen toen ik een stapel oude foto's tegenkwam. Tussen de vergeelde afdrukken zag ik ineens beelden van mijn reis naar Thailand. Zodra ik de eerste foto in mijn handen had, was ik weer terug. Niet in mijn woonkamer, maar op de bruisende straten van Bangkok, tussen de kleurrijke markten, de indrukwekkende tempels en de vriendelijke glimlach van de mensen die ik daar ontmoette. Foto na foto nam me mee terug in de tijd. Ik herinnerde me niet alleen de plekken, maar ook de gevoelens. De vrijheid. De spanning van het onbekende. De rust die ik soms onverwachts vond. Ik betrapte mezelf erop dat ik minutenlang naar een foto zat te staren, terwijl mijn gedachten afdwaalden naar alles wat ik daar had beleefd. Het voelde alsof die foto's me iets wilden vertellen. En toen kwam ineens die ene vraag in me op:
Zou ik hier een boek over kunnen schrijven?
Sinds die dag laat het idee me niet meer los. Steeds vaker dwalen mijn gedachten af naar de gebeurtenissen van toen. Sommige herinneringen zijn glashelder, andere vullen zich vanzelf aan met verbeelding. En misschien is dat juist de magie van schrijven. Niet alles hoeft precies zo gebeurd te zijn om een verhaal te vertellen dat mensen raakt. Wie zit er te wachten op een reisverhaal van mij.
Het idee van een boek schrijven laat mij niet los.
