Soms sla je een tijdschrift open en lees je gedachteloos een artikel. En soms gebeurt er iets anders. Dan raakt een verhaal je zó diep dat je de pagina nog een keer leest. Dat overkwam mij toen ik een artikel las over narcistische karaktereigenschappen. Hoe herken je eigenlijk een narcist? En waar ligt de grens? Want eerlijk is eerlijk: iedereen heeft weleens een vleugje narcisme in zich. Zelfvertrouwen, erkenning willen of trots zijn op jezelf is heel menselijk. Maar wanneer slaat dat om in gedrag dat een ander beschadigt? Terwijl ik verder las, kwam ik bij de verhalen van mensen die jarenlang een relatie hadden gehad met een narcist. Hun woorden raakten me recht in mijn hart. Het langzaam kwijtraken van jezelf. Altijd twijfelen aan je eigen gevoel. Leven op eieren. Jezelf steeds kleiner maken om de ander tevreden te houden. Het waren verhalen die me stil maakten. Ik sloeg het tijdschrift dicht, maar het onderwerp liet me niet los. Soms is één artikel genoeg om je anders naar mensen, relaties en misschien zelfs naar jezelf te laten kijken. Wekenlang heb ik research gedaan en verhalen gelezen over mensen met die aandoen en hun slachtoffers. Tot ik bij een verhaal kwam over een jong gezin die van buiten het perfecte plaatje leken. Zij heeft uit angst voor haar man, de kinderen meegenomen naar het buitenland. Waarom zou dat Thailand niet kunnen zijn.
