Ik stond voor een keuze. Ga ik verder met boek twee, of pak ik mijn eerste boek er nog één keer bij? Na veel twijfelen besloot ik het laatste te doen. Het was inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik mijn eigen verhaal had gelezen. Dat bleek een groot voordeel. Ik las het niet meer als de schrijver, maar bijna als een gewone lezer. Meteen vielen de stukken op die niet lekker liepen. Sommige hoofdstukken konden sterker. Andere passages verdwenen zonder pardon. En hier en daar schreef ik complete scènes opnieuw. Het voelde niet als opnieuw beginnen, maar als groeien. Versie drie van mijn manuscript was een feit. En toen kwam opnieuw die ene vraag waar iedere beginnende schrijver vroeg of laat tegenaan loopt: Wie wil mijn verhaal lezen?