Na lang sparen vertrokken we eindelijk naar Zuid-Afrika. Een reis waar ik al zo lang naar uitkeek. Vlak voor vertrek bood een goede vriendin aan om mijn eerste manuscript te lezen. Ik was ontroerd, dankbaar en vooral heel blij. Eindelijk iemand die mijn verhaal echt wilde lezen. De eerste dagen van de vakantie had ik tijd nodig om alles los te laten. Daarna volgde alleen nog maar genieten. De indrukwekkende natuur en wildleven van het Krugerpark, de nijlpaarden in St. Lucia en een adembenemende rit door de bergen. Voor het eerst sinds ik was begonnen met schrijven dacht ik dagenlang niet aan mijn boeken. Tot halverwege de reis. We bezochten een struisvogelfarm. Met een bakje voer in mijn handen wachtte ik op de rondleiding. Waarom ik op dat moment mijn telefoon pakte, weet ik nog steeds niet.
Daar stond een bericht. Mijn lieve proeflezer heeft een hersenbloeding gehad. De wereld leek even stil te staan. De struisvogels, de zon, de vakantie… alles verdween naar de achtergrond. Op het toilet stilletjes zitten huilen. Soms zet één bericht alles in een ander perspectief. Ineens was mijn boek niet meer het belangrijkste. Het enige wat telde, was hopen dat zij zou herstellen.