Soms komt feedback uit een heel bijzondere hoek. Mijn allerliefste tante bood aan om mijn manuscript te lezen. Door haar werk kijkt ze met een maatschappelijk oog naar een verhaal. Dat maakte haar feedback anders dan alle feedback die ik eerder had gekregen. Ze stelde vragen die mij aan het denken zetten. Op sommige plekken miste ze verdieping, op andere momenten vroeg ze om meer uitleg. Dankzij haar heb ik mijn verhaal aangepast, uitgebreid en sterker gemaakt.
En toen waren er nog de spelfouten. Ik ben niet dyslectisch, maar ik lees nu eenmaal gemakkelijk over mijn eigen fouten heen. Gelukkig zag zij ze wel. Samen met Word Editor ben ik voor de vierde keer door mijn hele manuscript gegaan. Vier keer hetzelfde boek lezen klinkt misschien als een straf. Toch voelde het anders. Met iedere versie groeide niet alleen mijn verhaal, maar ook ikzelf als schrijver. Versie vier was een feit. En voor het eerst begon ik te geloven dat mijn boek écht klaar zou kunnen zijn.